Laten we de genderkloof in medisch onderzoek en praktijk aanpakken op Internationale Vrouwendag — een dag die de meeste mensen gebruiken voor branding in plaats van om de stemmen van de helft van de mensheid, vrouwen, te versterken.

Zoals Caroline Criado Perez schreef: “De lichamen, symptomen en ziekten die de helft van de wereldbevolking treffen, worden nog steeds afgewezen, niet geloofd en genegeerd.”

Genderkloof in medisch onderzoek

Er bestaat al lange tijd een aanname in de geneeskunde dat het bestuderen van mannelijke lichamen voldoende is om de hele mensheid te begrijpen. Dit heeft geleid tot een aanzienlijk tekort aan historische gegevens over vrouwelijke lichamen.

Helaas blijft dit tekort bestaan en neemt het zelfs toe, omdat onderzoekers blijven nalaten de cruciale ethische verplichting na te komen om vrouwelijke cellen (zowel dierlijk als menselijk) in hun studies op te nemen.

Besef je dat:

  • Veel onderzoekers nog steeds standaard mannelijke muizen gebruiken in hun onderzoeken omdat ze denken dat deze voorspelbaarder zijn dan vrouwelijke muizen vanwege de hormooncyclus. Raad eens? Vrouwelijke muizen vertonen in werkelijkheid minder variatie.
  • De meeste klinische onderzoeken bevatten minder dan 30% vrouwen in hun populatie. Waarom zouden hun conclusies dan ook op vrouwen moeten gelden? Wij zijn zo ondervertegenwoordigd.

Dit komt voort uit de overtuiging, ondanks overweldigend bewijs van het tegendeel, dat mannen de standaardmens zijn. Dat zijn ze niet. Mannen zijn gewoon mannen.

Gegevens uit studies die voornamelijk op mannen zijn uitgevoerd, gelden niet, kunnen niet gelden en zouden nooit moeten gelden voor vrouwen.

Het feit dat dit probleem in de 21e eeuw blijft bestaan, is echt schandalig.

Mannen en vrouwen hebben verschillende immuunsystemen en hormonale profielen, wat van invloed is op hoe het lichaam chemicaliën absorbeert. De kleinere, dunnere huid van vrouwen verlaagt hun veilige blootstellingsdrempel voor toxines, en hun hogere lichaamsvetpercentage verhoogt het risico op chemische ophoping in vetweefsel. Belangrijk is dat sekseverschillen zijn vastgesteld in de prevalentie en ernst van de meerderheid van de veelvoorkomende menselijke ziekten.

Genderkloof in medische praktijk

Symptomen en ziektepresentaties kunnen verschillen tussen vrouwen en mannen.

Als cardioloog kom ik vaak vrouwen tegen met een hartaanval die niet de klassieke Hollywood-signalen vertonen, zoals wijdverspreide pijn in de linkerborst en arm.

In plaats daarvan presenteren ze symptomen zoals buik-, kaak- of keelpijn, kortademigheid, misselijkheid en/of vermoeidheid. Dit draagt bij aan een grotere kans op een verkeerde diagnose.

Vrouwen hebben 50% meer kans dan mannen om een verkeerde diagnose te krijgen na een hartaanval.

Het is zorgwekkend hoe vaak vrouwen met hartaanval en symptomen als keel- of buikpijn op de spoedeisende hulp verschijnen, om vervolgens als ‘hysterie’ te worden afgedaan.

Het herkennen en aanpakken van deze sekse-specifieke verschillen is essentieel om zowel mannen als vrouwen nauwkeurige en effectieve zorg te bieden.

We hebben dringend een revolutie nodig in medisch onderzoek en praktijk, en we hadden die gisteren al nodig.

Laura